می خواهم شعری را بخاطر آورم ،

  که نه ...

             شعری ... سطری ...  تصویری را ،

  که نه ...

              نقطه ای ...  رنگی ...  آوازی را ... 

  که نه ...

              نتی ...  هجائی ...

                                       هر آن چه مرا به یادم آورد .

  نه این که هستم ...

                             آنکه بودم ! 

  من در جائی که انتظارش را نداری

  در اندیشه و با خیال دوباره یافتنت 

                                               منتظر ایستاده ام .

  آنکه بودی

                نه این که هستی ...

  در این میان چیزی سخت فراموش شد :

  « باید که عاشق باشیم ،

  وگرنه به هر چشم که در ما بنگرند ، پریشان حالی بیش نیستیم. »

  ساده بگویم 

  گم شده ای ... 

                       گم شده ام ...